środa, 13 marca 2013

Habemus Papam!

Włoch? Kto to, skąd?

Już wiadomo. To Kard. Jorge Bergoglio

Żaden Włoch, to Argentyńczyk (!) Syn włoskich emigrantów. Stąd włoskie nazwisko.

Kilka niezwykłych faktów z życia Kardynała:
- zrezygnował z limuzyny aby jeździć komunikacją miejską
- mieszka w małym mieszkaniu, a nie w pałacu archidiecezji
- sam sobie gotuje
- Jezuita
- z wykształcenia chemik :)
- prymas Argentyny
- ma 76 lat (ur. 17 grudnia 1936 r. w Buenos Aires)
- w lutym 2001 roku to Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej
- był faworytem podczas poprzedniego konklawe, gdy papieżem został Benedykt XVI

13.03.2013 godz. 19:06   Biały dym.

Potem godzina oczekiwania. Długa godzina... I jest:   "Habemus Papam!"

Nareszcie pojawia się w oknie.
Spokojny
Pełen pokory
Twarz łagodna, skupiona

Papież Franciszek
Jego pierwsze słowa: "Bracia i siostry, dobry wieczór!" (buonasera) :)
Potem modli się za swojego poprzednika, Benedykta XVI i prosi wiernych o modlitwę za siebie.

Pokora, modlitwa, powierzanie się Jezusowi.



W tylu kwestiach pierwszy...
- pierwszy papież o imieniu Franciszek (Papa Francesco)
- pierwszy papież spoza Europy (od czasu papieża Grzegorza III, pontyfikat 731–741)!
- pierwszy papież z kontynentu amerykańskiego
- pierwszy jezuita wybrany na papieża
- pierwszy zakonnik od czasu papieża Grzegorza XVI (pontyfikat 1831–1846) 

... a ciągle przepełniony pokorą:
- komentatorzy zauważyli, że nowy papież założył stułę tylko na czas błogosławieństwa Urbi et Orbi, po czym ją zdjął; nie założył również czerwonej, aksamitnej peleryny, mimo że mu ją przygotowano
- jako kardynał "wsławił się swoją wizytą w hospicjum w 2001 r., podczas której umysł i ucałował stopy 12 pacjentów z AIDS. "




Hmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm. Jeśli będzie syn, ciekawe jakie imię mu damy... :)))





Owoce na słodko

Pyszne przeznaczenie. Takie niby przeznaczenie, bo wiadomo jak z tym przeznaczeniem jest. W zasadzie to taki obietnico-plan. Bo zaplanowałam/wymarzyłam sobie, że po powrocie z rekolekcji zrobię właśnie takie cudo (tam dali i zwariowałam). Oczywiście gdy tylko moja stopa przekroczyła próg domostwa, marzenio-plan wyleciał ze łba. Na drugi dzień otwieram ekhm... fejsbuka i jest! Ktoś opublikował przepis!! Ajajajajjjjjj! Więc za pamięci tu notuję, teraz mi nie ucieknie. Owoce już czekają aż obedrę je skóry, problem tylko z kruszonką a co by nie była mega kulinarnym złem więc wertuję sieć ;)

No niech będzie, takie oto rozwiązanie.
Czyli... owoce z kruszonką.. już ślinianki pracują...

Wybrane owoce (najlepiej sezonowe: gruszki, jabłka, śliwki, rabarbar, jagody, maliny, truskawki, i co tam jeszcze kto lubi - razem lub osobno, wg. uznania) pokroić na kawałki i wyłożyć na blasze. W przypadku jabłek wymieszać z sokiem z cytryny.

W misce wymieszać składniki na kruszonkę:

wersja podstawowa
50 g masła (lub nieutwardzanej margaryny), 65 g mąki, 50 g cukru

wersja z cynamonem

80 g mąki, 100 g cukru, 1/4 łyżeczki cynamonu, 1 mały cukier waniliowy
1/2 kostki mocno rozgrzanego, roztopionego masła


wersja z nutą migdałów

60 gr mąki, 40 g cukru brązowego, 50 g zmielonych migdałów, 30 g oleju z ryżu, 10 g wody

wersja z płatkami owsianymi
1/2 szkl. mąki, 1/2 szkl. cukru, 1/2 szkl. płatków owsianych, 1/4 kostki margaryny, pół łyżeczki cynamonu

Piec w 180 C,  ok 30 minut - im dłużej, tym owoce będą się karmelizować





środa, 6 marca 2013

Apel Twojego Dziecka według Janusza Korczaka

Właśnie na to natrafiłam. Samo sedno.

  • Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinienem mieć tego wszystkiego czego się domagam. To tylko próba z mojej strony.
  • Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję – poczucia bezpieczeństwa.
  • Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko Ty możesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jeszcze jest możliwe.
  • Nie rób ze mnie większego dziecka niż jestem. To sprawia, że przyjmuję postawę głupio dorosłą, żeby udowodnić, że jestem duży.
  • Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy.
  • Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.
  • Nie wmawiaj mi, że błędy które popełniam są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości.
  • Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że cię nienawidzę. Czasami mówię to, by przyciągnąć Twoją uwagę.
  • Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed Tobą bronić i zrobię się głuchy.
  • Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie zawiedziony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi.
  • Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To dlatego nie zawsze się rozumiemy.
  • Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa.
  • Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i tracę całą swoją wiarę w ciebie.
  • Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę Cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić Cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.
  • Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.
  • Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału. Prawda na twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia.
  • Nie wyobrażaj sobie, że przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o jakiej Ci się nie śniło.
  • Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.
  • Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem jak trudno dotrzymywać mi kroku w tym galopie, ale zrób co możesz, żeby się udało.
  • Nie bój się miłości. Nigdy.
Apel Twojego Dziecka inspirowany jest tekstami Janusza Korczaka, lecz nie jest on jego autorem.
Tekst został opublikowany w Polsce przez Katedrę Psychologii Rozwojowej KUL, i był tłumaczeniem anonimowej broszury-ulotki przywiezionej ze Stanów Zjednoczonych w latach 80-tych, przez prof. Czesława Walesę.
W latach 90-tych Fundacja Dzieci Niczyje opublikowała własną wersję tłumaczenia ulotki.



Czas na wzrost

“Pewien człowiek zobaczył motyla usiłującego wydobyć się z kokonu. 
Wydawało mu się, że motyl czyni to zbyt wolno, zaczął więc delikatnie dmuchać. Ciepło powietrza przyspieszyło proces, wyłonił się jednak nie motyl, lecz jakiś stwór z poszarpanymi skrzydełkami. 
– Nie można przyspieszyć procesu wzrostu – podsumował  Mistrz – można go najwyżej przerwać. 
Pozwólmy zatem każdemu wzrastać zgodnie z jego własnym rytmem. 
Chodzi wszak o silne i piękne skrzydła…” 
(Anthony de Mello)

Ktoś mądrze powiedział, że nie powinniśmy porównywać swojego dziecka z innymi. Przyznaję się z rumieńcem na licu, że nie jest to łatwe, choć tłumaczę sobie gdy najdzie mnie taka myśl, że przecież to nie ma sensu.
Janusz Korczak pięknie to ujął: 

"Kiedy dziecko powinno zacząć chodzić i mówić? 
Wtedy, kiedy zaczyna chodzić i mówić."

(Zapamiętać i stosować na co dzień, i dzielić się tym z innymi.)

Każdy rozwija się i rozkwita w najlepszym dla siebie czasie i momencie. Maleńki człowiek i ten dorosły. Zatem to co WARTO, to postrzegać rozwój swojego dziecka przez pryzmat JEGO osiągnięć, postępów, tego co umiało "na wejściu" a tego co potrafi teraz, jego zwycięstw i kroków milowych. WARTO uczyć swoje maleństwo radości z tego co już umie, uczyć jak patrzeć ufnie w przyszłość na to, co jeszcze przed nim, jak wiele jeszcze rzeczy mu się uda. Ale też pokazywać, że na nasze życie składają się porażki, że często jest tak, że włożony wysiłek nie od razu da namacalne efekty. A to może zniechęcać. Co jednak tak nie buduje jak wiara najbliższych w moje możliwości, wiara we mnie, że DAM RADĘ, że POTRAFIĘ, że UDA MI SIĘ! Nikt ideałem nie jest i nigdy nie będzie. To umiejętność radzenia sobie ze swoją niedoskonałością, przyjmowanie niepowodzeń i przekuwanie ich w dobro pozwala nam pokorniej i z mniejszą ilością siniaków iść przez życie.

dopisek 13.03.

Proszę więc o wiele porażek. I jeszcze więcej siły, mocy i wytrwania. Kropka.




poniedziałek, 4 marca 2013

Dziecko

Umieć i chcieć uczyć się codziennie czegoś od (swojego) dziecka...

"Jest coś takiego w dziecku, co winno się odnaleźć we wszystkich ludziach, jeżeli mają wejść do królestwa niebieskiego" (JP II, "List do dzieci")
Jan Paweł II mówi, że tym czymś jest prostota, pełnia zawierzenia, pełnia dobroci i czystości

Mój synek pokazuje mi to od samego rana:
- jak cieszy się i szeroko uśmiecha na dźwięk swoich ulubionych piosenek (choć słyszał je setki razy, nadal sprawiają mu tyle radości, zachwycają, inspirują, mobilizują do wygibasów i energicznego stukania nóżkami o podłogę)
- jak szalenie szybko uczy się nowych rzeczy, nie poddaje się, próbuje bo przecież jak nie dziś, to jutro się uda
- kiedy się do mnie przytula, choć przed chwilą coś zmalował
- gdy daje buziaka otwartą na oścież buzią (a ty weź bądź mądry i zdecyduj w co go pocałować - w zęby, język, podniebienie, czy policzek)
- gdy macha rączkami jak ptaszek (koliber) na mój widok o poranku
- itp, itd. bo się rozczulę...

Idą dalej za Ojcem św., za wzór powinniśmy stawiać dzieci jeśli chodzi o siłę modlitwy (auć! otóż to...): "modlić się z prostotą i całkowitą ufnością to znaczy zwracać się do Boga tak, jak czynią to dzieci".

O to proszę.
Amen.





niedziela, 3 marca 2013

Mniej mówić, więcej słuchać

Zamiast słuchać co mówi moje dziecko / mąż / najbliżsi (niebywałe, że to właśnie osoby najbliższe mojemu sercu to wszystko otrzymują), zamiast starać się zrozumieć o co mu chodzi lub z czego wynika jego zachowanie, najczęściej...

- daję rady, wyrażam swoją opinię.
 - opowiadam jak w przeszłości lub całkiem niedawno udało mi się wyjść z dużo gorszych sytuacji
- obwiniam, obrażam, krytykuję, wymierzam kary
- osądzam i stawiam diagnozy
- wtrącam własne potrzeby, emocje i wartości do scenariusza rozmowy 

W konsekwencji prawdziwe słuchanie jest zablokowane i niemalże zniszczone. A to czego moje dziecko (mój mąż, moi najbliżsi) potrzebuje to być wysłuchanym bez osądzania, krytykowania, narzekania czy oceniania. Chce abym była nim zainteresowana. Przecież kiedy sama mówię, to czego pragnę to zostać wysłuchaną i zrozumianą.

Zadawać rozmówcy pytania. To najefektywniejszy sposób aby samemu mniej mówić i więcej słuchać. Słuchacz potrzebuje wyciszenia, które umożliwi mu słuchanie i przetwarzanie usłyszanych informacji. Nie ma brać na siebie problemu, o którym słyszy. Słuchając ma przestać dawać rady i bronić swoich racji, swojego punktu widzenia. Ma zapewniać rozmówcy - dziecku, mężowi/żonie - bezpieczne otoczenie do rozmowy.
Najlepszą i najprostszą techniką jest zatem skupienie się na zadawaniu pytań. Przestań osądzać, krytykować, narzekać czy oceniać. Zadawaj pytanie za pytaniem, to pomaga pokonać przeszkody w słuchaniu. Pamiętaj jednak aby cierpliwie czekać na odpowiedź, nie kończyć zdania za wypowiadającego się, nie wyprzedzać, nie dopowiadać.  Słuchać, zamieniać się w słuch, SŁYSZEĆ.


Inspiracja z poradnika pani Maren Schmidt. Kilka swoich refleksji, spora część treści przełożona z oryginału.



sobota, 2 marca 2013

Odwaga - nieważne ile masz lat

Polska, Europa. Stragany z dywanami. Ludzie przechodzą obok nich obojętnie. Są ich setki, podobne do siebie. Tkane ręcznie? Pewnie nie - maszynowo. Żeby szybciej, żeby taniej, opchać, zarobić.

Pakistan. Ojciec sprzedaje 4-letniego syna mafii dywanowej aby spłacić 12 dolarów pożyczki. Tak, mafii dywanowej - dzieci stłoczone po kilkanaście w fabrykach tkackich haftują ręcznie dywany, odpracowują długi, dopóki są do tego zdolne. Najlepiej, żeby nie rosły - małe palce są w stanie dokładniej wyplatać wzory, wykonać pracę szybciej. Więc często nie rosną, bo pochylone nad krosnami przez kilkanaście godzin dziennie nie mają czasu na odpoczynek, rozprostowanie zbolałych pleców. Tracą zdrowie, są niedożywione, przemęczone, nierzadko bite. Wg badań ONZ takich nieletnich niewolników jest ponad 6 milionów w całym Pakistanie.

Ten 4-letni chłopiec to Iqbal Masih. Przez lata wykonuje morderczą pracę, bywa przykuwany łańcuchem do krosen, bity, poniżany. W wieku 10 lat spostrzega, że nigdy nie wykupi się z ojcowskiego długu. Chwyta za nóż i w desperacji przecina na pół dywan, przy którym spędził ponad pół roku. W ramach kary zostaje uwięziony w podziemnym tunelu, gdzie temperatura sięga ponad 50 stopni. Ledwo uchodzi z życiem. Wraca do niewolniczej pracy w fabryce. Pewnego dnia dowiaduje się o spotkaniach Frontu Wyzwolenia Pracujących Dzieci. Po pracy idzie tam, otrzymuje pomoc, rozpoczyna naukę w prowadzonej przez nich szkole. Gdy przedstawiciele Frontu pytają na targach Pakistańczyków czy znają jakieś zakłady tkackie, ci milczą, nikt o niczym nie wie. Iqbal nie chce milczenia, sam to wszystko przeżył, chce pomóc. Wskazuje miejsce, gdzie pracował. Policja uwalnia dzieciaki. Jemu to jednak nie wystarcza. Chce wyszukiwać kolejne fabryki, namierzać inne kryjówki mafii dywanowej. Jest pewien, że w mieście są ich setki. Nie myli się. Roczne zaangażowanie chłopca owocuje odkryciem kilkudziesięciu fabryk i uwolnieniem ponad 2 tysięcy dzieci.

W Pakistanie staje się legendą. W 1994 roku, dwa lata od uwolnienia, jedzie do Szwecji dzielić się swoją historią i poruszać problem niewolniczej pracy dzieci. Następnie wylatuje do Ameryki, gdzie odbiera nagrodę (Reebok Human Rights Award) i zostaje "Osobowością Tygodnia" ABC, jednej z największych amerykańskich stacji telewizyjnych. Tam też czeka na niego stypendium na studia.

W kwietniu jedzie do swojej rodzinnej wioski na święta. 16 kwietna 1995 roku w niedzielę wielkanocną padają strzały. Iqbal zostaje zastrzelony. W wieku 13 lat.


Dziś miałby 31 lat.

Jest inspiracją dla wielu na całym świecie. W Szwecji wypuszczają w niebo balony aby pokazać, że pamiętają. Są szkoły jego imienia. Powstały o nim książki (jest też po polsku), biografie, w sieci można zobaczyć fragmenty jego wystąpień, wzruszające opowieści (Freedom Hero) a przede wszystkim tę piękną uśmiechniętą twarz małego-wielkiego bohatera.


Iqbal Masih
"Każde dziecko musi w rączce trzymać długopis, a nie narzędzie pracy."
 
Urodził się w 1982 roku w niewielkiej pakistańskiej miejscowości Muridke w pobliżu miasta Lahore.
To niezwykłe, ale mimo tego, że mieszkał w 130-milionowym kraju, gdzie 120 milionów ludzi to muzułmanie, Iqbal był katolikiem.  

Żeby było śmieszniej (tragiczniej?) w jednym ze źródeł przeczytałam, że to jednak matka Iqbala zgotowała synowi taki los. W jego imieniu podpisała zobowiązanie, że syn spłaci zaciągnięty dług. I to ona wydała na niego taki wyrok. Syn spłacał dług wiernie przez 10 lat. Ona pieniądze potrzebowała na operację i lekarstwa dla siebie. Uczynienie syna niewolnikiem za cenę swojego zdrowia....?

Jako 12-latek Iqbal wyglądał jak 6-letnie dziecko. Miał problemy z nerkami, zdeformowany kręgosłup, ciągłe infekcje oskrzeli, zapalenie stawów. Wszystko z powodu trwającej latami niewolniczej pracy, niedożywienia i jednej decyzji rodzica sfiksowanego na punkcie swojego 'ja', swoich praw....

Miało być jednak o odwadze, bo to ona mnie zachwyciła, wzruszyła gdy natknęłam się na historię Iqbala (Tygodnik Powszechny). Ten dziecięcy niezwykły pęd do pomagania, bezinteresowność, chęć dzielenie się. Widzę, że ktoś cierpi - działam, pomagam.

Podobno kilka dni po śmierci Iqbala do drzwi Frontu Wyzwolenia Pracujących Dzieci zapukał chłopiec, około 10 letni, który przedstawił się: "Nazywam się Iqbal i chcę uwalniać dzieci". Odwaga.